Mijn Jubeljaar…

door Frank den Hollander

Hoe begin je te beschrijven wat 2025 voor een jaar was?
Vijfenveertig jaar Pé & Rinus…
Ach, gewoon weer even een jubileumpje, even weer wat extra aandacht eraan geven…
Nou, dat liep dus even anders.
Zo anders, dat ik (op persoonlijke titel) behoefte heb om het allemaal eens op te schrijven.

Schier

Ergens in 2024 zeiden we al tegen elkaar: straks, in 2025, als we vijfenveertig jaar samen op het podium staan, kunnen we er wel weer eens wat extra aan doen. We hadden, zoals eigenlijk altijd, wel weer hier en daar een idee voor een leuk nieuw nummer, leuk om daar weer eens wat moois van te maken…

In december 2024 verkasten we naar Peters nog maar net aangeschafte huis op Schiermonnikoog. Het was koud, en alleen in de woonkamer loeide een dikke gaskachel. Dat was genoeg: onder de dikke dekbedden in de slaapkamers was het ook zonder kacheltje goed warm te houden.

Een dag of drie, vier zaten we lekker in dat prachtige huis, inspirerende omgeving om die hele en halve ideeën die er al lagen, vorm te geven om te bouwen tot mooie nieuwe liedjes.

Wat je ook merkt, tijdens zo’n week: wat kennen we elkaar eigenlijk goed, wat snappen we elkaars ideeën en humor, wat zien we goed van te voren hoe die nieuwe liedjes zullen gaan vallen! En hoe gezellig is het daar: stukje fietsen, even boodschappen doen, beetje koken, beetje brainstormen, glaasje wijn, en dan het hele rijtje weer van voren af aan.

Deurdoaveren

Om meters te maken, en alle nieuwe liedjes uit het hoofd te leren kennen en op het publiek uit te proberen, gingen we voor de zomer eerst gezellig met zijn tweetjes op pad langs kleine zalen.

Pé & Rinus doaveren deur, noemden we dit toerneetje, en als beeldmerk gebruikten we het schilderij dat Ronnie Adam van ons maakte.

Het werden 25 erg leuke optredens, allemaal stijf uitverkocht. Samen op pad in Peters auto, onze knalroze flightcase met de draadloze headsets installeren, even het geluid checken met de technicus van dienst, Frank laptop aansluiten en de Powerpoint aanzetten, en spelen maar.

Twee keer een uur, duurde de voorstelling ongeveer, en vooral in het begin hadden we nog vaak een muziekstandaard met spiekbriefjes nodig. Want er waren een stuk of zes nieuwe liedjes. Die gelukkig allemaal erg in de smaak vielen bij het gretige publiek.

Hoogtepunt, en toevallig ook zo ongeveer de laatste optredens van deze toer: vijf voorstellingen in één weekend in De Amer, Amen. We hadden daar in de coronatijd al enkele malen opgetreden, op het grasveld achter het café, publiek netjes op anderhalve meter van elkaar, en later ook binnen, toen dat weer kon.

Nu namen we de fietsen mee achterop de auto. We parkeerden bij De Amer, installeerden de optreedboudel, en fietsten naar het nabijgelegen Grolloo, waar we twee nachten gingen logeren bij een aardig echtpaar dat hun boerderij had omgebouwd tot knusse B&B.

Dat weekend in De Amer was de conclusie: de show staat, de liedjes vallen goed, we zijn klaar voor de grote toernee na de zomer!